gözlerimi açtığımda

gülümseyerek uğurladılar evden. annemden babamdan bir kere daha ayrılmış, çalıştığım yere doğru yola çıkmıştım. ne demişler, doğduğun yer değil doyduğun yerdir evin. günlerden pazardı ve hava gerçekten soğuktu. yolda gözlerimi kapadım, çok uzun değil, 4-5 saat sonra akşamın geç saatlerinde kendi evimde olacaktım. gözlerimi açtığımda soğuk çimlerin üzerinde yatarken buldum kendimi. üzerimde montum, çizmelerim, çimlerin üzerine yayılmış çantalarım.. yerimden kalkıp kafamı kaldırdığım zaman gördüğüm manzara inanılmazdı. bir sürü peri bacası görünümünde sarı taşlardan yapılmış korkunç evler dik bir yokuş boyunca yukarıya doğru uzanmışlardı. evlerin her iki yanından geçen dik yollar ve nadiren geçen arabalar vardı.

benim bulunduğum yer ise şehrin merkezi olmalıydı ki burada insanlar çoktu, hepsi montlarına bürünmüş, kadınlar kapalı ve sadece önlerine bakarak hızlı adımlarla bir yerlere gidiyorlardı. neredeyim, nasıl buraya geldim diye düşünmeye fırsat kalmadan adamın biri elime bir kağıt tutuşturdu. bu kağıdı, adını ilk defa duyduğum bir öğretmene ulaştırmamı söyledi. ve koşar adım uzaklaştı yanımdan. iki-üç adım sonra nereden geldiğini anlamadığım bir silah sesi duydum ve adamın yere yığılışını gördüm. galiba ölmüştü. hayır hayır, kesinlikle ölmüştü. duygularım alınmış gibi hiçbir şaşkınlık ifadesi yaşamadım. bu şehirde böyle şeyler çok normal olmalıydı. insanlar kendi işleri ile ilgilenmeye devam ediyorlardı. kimse ölen adam için kılını bile kımıldatmıyordu.

yolun karşısında çok katlı bir dersane görünce karşıya geçtim ve binaya girdim. bu elimdeki kağıt ne ise önemli bir şey olmalıydı ve o öğretmene ulaştırmalıydım. içeri girdiğimde kocaman bir boşlukla karşılaştım. büyük ve bomboş bir binaydı. buraya gelen öğrencilerin hiç şanslı olmadığını düşündüm. bir anda aceleyle içeri giren tombul ve yüzü çok güzel bir kadınla karşılaştım. garip bir şekilde aradığım kişinin o olduğunu hissediyordum. kendisinin peşine takılarak elimdeki kağıdı gösteriyordum. alice'in sürekli bir yerlere yetişmesi gereken tavşanı gibi, kadının peşinde koşturuyordum ben de. çünkü durmak bilmiyordu. beraber birkaç kat çıktıktan sonra, bir masa, eski püskü dolaplar ve birkaç sandalye olan, yine insandan muzdarip bir odaya girdik. yüzü güzel, tombul ve aceleci kadın bir klasör çıkarıp elimdeki kağıdı klasörde bulunan birkaç sayfanın arasına gizler bir şekilde taktı. bu kağıdın bir öğrencinin sınava giriş belgesi olduğunu anladım o an. içimde birine yardım etmenin verdiği garip huzurla aşağı indiğimde başka öğretmenlerle karşılaştım.

neden kimse kim olduğumu sormuyor? 

birinin 'sen işine haber verdin mi? bugün pazartesi ve şu an işte değilsin.' dediğini duydum. önce anlam veremedim. 'bir şey olmaz ama yine de arayayım. buradan nevşehir'e otobüs var mı?' diye sordum ortaya. 'yok, niğdeye var' dedi birisi. 'olsun' dedim. 'ben oradan nevşehir'e geçebilirim. nasıl olsa bir saat uzaklıkta.' iş yerimi aramak için telefonuma baktığımda arama kaydımın ve bütün rehberimin silindiğini gördüm. ilk defa o an, ben buraya nasıl geldim, neden şu ana kadar kimse beni arayıp sormadı diye düşünüp ağlamaya başladım. bu bir kabus olmalıydı. başka açıklaması olamazdı. dik yokuşa ve korkunç binalara bir kere daha baktım. en son gelen mesajlardan biri duruyordu, babamdan: 'neden yolu değiştiriyorlar?' diye sormuştu. gelirken yolumuzu değiştirmiş olmalılar ve buraya gelmiş olmalıyım ama neden, neden kimse beni arayıp nerede olduğumu sormuyor diye ağlamaya devam ederken uyandım.

gözlerimi açtığımda soğuk çimlerin üzerinde yatarken buldum kendimi.

hayıııır ..?!

edit büdüt: hastalık nedeniyle görülen kötü rüyalarda bir anlam aramamalı, değil mi? :(

bambaşka

yeni yıl yaklaşırken bu yılın genel bir değerlendirmesini yapmalı dedim. ilginçtir ki, hayli yoğun geçen senemde çok atraksiyona tanık olmadım ama yalnız kalıp kafamı dinlediğim sürede birçok şey benim için aydınlığa kavuştu diyebilirim. her yıl biterken 'bu sene çok fazla olay olmadı' deyip sonra ne kadar çok şey yaşadığımı anlıyorum sanırım. aynı, tam da sona yaklaşmışken hep 'bu sene de ne çabuk geçti ya' düşünüp sonrasında ne kadar yavaş geçtiğini fark etmem gibi.

geçen sene hayatıma dahil olmuş insanların yılın daha yarısına bile gelmemişken hayatımdan çıkmaları, ilginç bir şekilde yepyeni insanları hayatıma almayı başarabilmiş olmanın hüznünü ve mutluluğunu yaşıyorum bu sene en çok. yine de hala hayatımda olsa dediğim birkaç kişi için üzgünüm, onların hiç de farkında olmamasına rağmen.

ama bu sene hayatımdaki en olaylı zamanlarım iş yerimle alakalı. 4 ocak 2012 itibariyle başladığım nevşehir'deki hayatımda bir yılı deviriyorum. işte karşılaştığım değişik vakalar, çözüm yolları ararken içine düştüğüm sakat durumlar, ve tabi ki müfettiş, iş arkadaşlarımla olan sıkıntılı ilişkiler, her şey sanki yıllar önce olmuş gibi hissediyorum. anladım ki, düşündüğüm kadar kabullenici bir yapım yok. ama kabullenmiş olsaydım kaybedeceğim şey de çoktu. bu yüzden yaptığım hiçbir şeyden pişman değilim. sonuç olarak mutsuzluğunu da ben çektim. ve anladım ki nevşehir'deki ortam malesef bana göre değil.

sonuç olarak, eğer nevşehir'den kurtulabilirsem 2013 senesi için yine bambaşka bir şehirde, bambaşka işlerde bulacağım kendimi. hepimiz için musmutlu bir sene olsun !

"there's gotta be more to life.." >>

yıldızlar kadar..

- burada yıldızlar çok çok çok daha güzel. bakınca dünyanın aslında ufacık bir yer olduğunu hissettiriyor.

dedi. ve biz de bir kum tanesinden daha küçüktük belki de.. miniminnacık böyle, uzaktan gözle görülemeyecek kadar.. öyle ki, hayatta sürekli büyük şeyler yapmaya çalışır, her işe koşuşturmak, her şeyi yapmak için uğraşır, başaramadıkça hüzünlenir, üzülür, yakınırız. ama küçücüğüz işte, yaptıklarımızın kimse için önemi yok. yaptıklarımız sadece kendimiz için önemli. o zaman nedir bu koşuşturmaca, nedir bu hayatımızdaki karmaşa? işin içinden çıkamadığımızda, günlerce düşünüp aklımıza takılan şeye çözüm bulmaya çalıştığımızda, ikileme düştüğümüzde, gökyüzüne bakıp yıldızlara bir kere göz kırpmak lazım. ne kadar uzak ve çoklar, ne kadar da küçükler.. biz de ne kadar küçüğüz onlar için, işte bak..

- birbirine biraz yakın birer kum tanesiymişiz ki bak tanıştık, mükemmeller ya.

diye devam etti. birbirine yakın kum taneleri.. demek ki hayatıma giren veya şu an hayatımda olan kimselerle aynı kumsaldaymışız. hayatımdan çıkıp gidenleri de deniz almış götürmüş. çünkü beraber bakamamışız yıldızlara. küçüğüz, miniminnacığız belki ama bir o kadar çokuz, bi sürüyüz. o yüzden üzülmemek gerek giden kimselerin ardından da; deniz bir kum tanesini alır yanından, bir kum tanesini geri getiriverir yanıbaşına. bazen de yanıbaşındakilerle birlikte hep beraber sürükler seni deniz kendine, derinlere.. belki de en güzeli böyle.

aynı kumsalda bir araya gelmek, birlikte yıldızları seyreylemek ve birlikte sürüklenmek denizin derinliklerine..

edit büdüt: kum taneleri olarak el ele tutuşamazsak ya peki? (bkz: duygusallığı yerle bir etmek) :)

geceniz bol yıldızlı olsun..